วันว่างๆได้มีโอกาสไปนั่งเล่นใน lobby lounge The Mall งามวงศ์วาน หยิบหนังสือเล่มนึงขึ้นมาอ่าน
เห็นพาดหัวคอลัมน์ว่า ผลไม้รสหวาน นาม ”ตามังกร” เปิดอ่านแล้วเลยต้องรีบจดมาโพสไว้ เพราะบังเอิญเจ้าตามังกรเนี่ย เป็นผลไม้ที่เยอะแยะชอบมากๆซะด้วย หุหุ
หลงเยวี่ยน หรือ ตามังกร เป็นผลไม้มงคล รสหวานที่มีถิ่นกำเนิดในตอนใต้ของจีน และนำเข้ามาในประเทศไทยสมัย ร.5 หรือ ภาษาอังกฤษ เค๊าอ่านว่า ลองแกน (Longan) อ๊ะๆ … ลองแกน ไม่ใช่ ลองกองนะ อย่าเพิ่งสับสน ชื่อภาษาไทยที่เราๆเรียกกัน คือ “ ลำไย” นั่นเอง 555
เอ่อ… ทำไมเค๊าจังเรียกลำไยว่า ตามังกร? … นั่นหนะสิ? ทำไมนะ?
ก็เพราะว่าลูกลำไย มีรูปร่างกลม เมล็ดกลมสีดำภายในถูกเยื่อสีขาวหนาโอบอุ้มไว้ คล้ายกับดวงตาของมังกร (ไม่เชื่อดูรูปจิ) และอะไรก็ตามที่เกี่ยวข้องกับมังกร จะถือว่า ยิ่งใหญ่ มีอำนาจ และมีบุญบารมี เพราะชาวจีนเชื่อว่ามังกรเป็นสัญลักษณ์ขององค์ฮ่องเต้ ดังนั้น จึงนิยมมอบลำไยให้เป็นของขวัญในวาระสำคัญ เพื่อเสริมอำนาจวาสนา และ รสว๊าน..หวานของลำไย ยังใช้แทนสื่อความรัก ให้รักกันหวานชื่นดื่มด่ำ จึงนิยมให้ลำใยเป็นของขวัญในการแต่งงานอีกตะหาก
ลำไย มีแร่ธาตุที่มีประโยชน์กับร่างกายเช่น แคลเซี่ยม ฟอสฟอรัส วิตตามินซี และ น้ำตาลต่างๆ ได้แก่ กลูโคล ฟรักโทส ซูโคส
ทางการแพทย์จีน ใช้ลำไยเป็นส่วนประกอบในอาหารและยา การบำรุงเลือด บำรุงไต บำรุงประสาท แก้โรคหลงๆลืมๆ ช่วยให้เจริญอาหาร ใครนอนไม่หลับ ให้กินลำไย จะช่วยให้หลับสบาย และที่สำคัญสำหรับคนรักสวยรักงาม ลำไยมีสารต่อต้านอนุมูลอิสระ ช่วยให้ผิวพันธ์ดีอีกด้วย หุหุ แต่ถ้ากินมากไป ระวังร้อนในจะถามหาในปากของเธอนะ ^^
รู้จักลำไยในภาควิชาการกันเถอะ
ลำไย ภาษาอังกฤษเรียกว่า ลองแกน (Longan) ชื่อว่า ชื่อทางพฤกษศาสตร์ว่าNephelium ,Canb.หรือEuphorialongana,Lamk.วงศ์Sapedadceaeทีน(Native) จำแนกออกตามลักษณะผลเนื้อเมล็ดและรสชาติแบ่งได้ ๕ พวก คือ
ลำไยกะโหลก เป็นพันธุ์ลำไยที่ให้ผลขนาดใหญ่มีเนื้อหนารสหวานมีหลายสายพันธุ์คือ
๑.สีชมพู ผลใหญ ่เนื้อหนา เมล็ดเล็ก เนื้อมีสีชมพู รสดีมากที่สุด
๒.ตลับนาค ผลใหญ่ เนื้อหนา เมล็ดเล็ก หวานกรอบแห้ง เปลือกบาง
๓.เบี้ยวเขียว ผลใหญ่กลมเบี้ยว เนื้อหนา เมล็ดเล็ก หวานกรอบ แต่พันธุ์หนักร่องเก่ง
๔.อีดอ ผลขนาดปานกลาง เมล็ดเล็ก รสหวาน แบ่งเป็น ๒ ชนิดคือ
- อีดอยอดแดง ใบอ่อนมีสีแดง
- อีดอยอดเขียว ใบอ่อนมีสีเขียว
๕.อีแดง สีเปลือกของผลค่อนข้างแดง เป็นพันธุ์กลาง กิ่งเปราะหักง่าย ผลกลมใหญ ่เมล็ดใหญ่ รสหวานแบ่งออกเป็น ๒ ชนิด คือ
- อีแดง (อีแดงเปลือกหนา) มีใบป้อมใหญ่ผลใหญ่
- อีแดง (อีแดงเปลือกบาง) ใบยาวผลเล็กกว่าอีแดงเปลือกหนา
๖.อีดำ ผลใหญ ่ใบดำ เนื้อหนา เมล็ดเล็ก หวานกรอบ แบ่งเป็น ๒ ชนิด คือ
- อีแห้วยอดแดง เมล็ดปานกลาง
- อีแห้วยอดขาว ผลกลมใหญ่ หัวเบี้ยว เนื้อกรอบ ไม่หวาน
ลำไยกระดูก เป็นพันธุ์พื้นเมือง ทรงพุ่มกว้างใบหนาทึบ ผลเล็กมีน้ำมาก เนื้อน้อยไม่หวาน มีน้ำตาลประมาณ ๑๓.๗๕% ขึ้นได้ทั่วไปปลูกง่าย เหลือให้เห็นน้อย เพราะไม่นิยมปลูก ไม่มีราคา
ลำไยธรรมดา ผลปานกลาง เนื้อหนากว่าลำไยพันธุ์กระดูก เนื้อกรอบบางมีน้ำมาก ให้ผลดก
ลำไยสายน้ำผึ้ง ลักษณะคล้ายลำไยธรรมดา แต่เนื้อมีสีเหลืองอ่อน เนื้อมีรสดี หอมกรอบ เมล็ดเล็ก
ลำไยเถาหรือลำไยเครือ มีลำต้นเลื้อยคล้ายเถาวัลย์ นิยมปลูกไว้ประดับมากกว่าปลูกไว้รับประทาน ชอบขึ้นตามป่าแถบภูเขาบรรทัด ภูเขาดงเล็ก ลำต้นไม่มีแก่นจึงพันเข้ากับรั้วหรือหลัก
(อ้างอิงจาก กรมสรรพากร / พืชเศรษฐกิจ http://www.rd.go.th/lamphun/62.0.html)
