บทความนี้เป็นบทความบรรยายถึงสถานที่ เชิงท่องเที่ยว บันทึกเมื่อ14 เมษายน 2550 เคยพยายามเขียนลงเว็บรวมสาระของไทย ที่บอกว่าเปิดให้ใครก็ได้เขียนบทความเชิงให้ความรู้ และให้สมาชิกช่วยกันแก้ไขถ้าไม่ถูกต้อง แต่เจ้าหน้าที่ออกจะงี่เง่าเล็กน้อย ถึงปานกลาง ให้แก้หลายรอบ แถมติโน่น นั่นนี่ สรุปคุณเธอบอกว่า เหมือนบันทึกความทรงจำส่วนตัว ไม่ยอมให้ขึ้น
เราเคยไปดูเว็บนี้ของเมืองนอก(มันมีหลายประเทศ) สมาชิกเค๊าก็เขียนไปเรื่อย ช่วยๆกันจน DB ใหญ่โต ประหลาดคนจริง ไม่ให้ขึ้นแล้วจะให้สมาชิกช่วยแก้ได้อย่างไร? ไม่รู้คุณเธออ่านหรือเปล่า สงสัยเพราะเราไปเถียงเจ้าหล่อนแน่ๆ ถึงได้งี่เง่าใส่ขนาดนั้น แล้วจะมีใครเขียนให้อีก หรือจริงๆแล้วมีแต่เจ้าหน้าที่ หุหุ
ไม่เป็นไร ในที่สุดเราก็มีบล๊อกส่วนตัวละ ไหนๆก็อุตส่าห์แก้มา 3-4 รอบ ก็ขอโพสไว้หน่อยละกัน เผื่อใครจะไปเที่ยวไต้หวัน อิอิ
ไต้หวัน เป็นรัฐหนึ่ง ของประเทศจีน ที่ปกครองตนเองด้วยระบบการปกครองท้องถิ่น คนที่นี่เล่าให้ฟังว่า ไต้หวันเคยอยู่ภายใต้การปกครองของ ญี่ปุ่นยาวนานถึง 50 ปี ดังนั้น วัฒนธรรม และ ภาษาส่วนใหญ่ จะได้รับอิทธิพลจากญี่ปุ่นมาด้วย ภาษาที่ใช้ในท้องถิ่น เป็นภาษาที่คล้ายๆภาษาจีนกลาง ผสมกับ จีนฟู่เจี้ยน (ฮกเกี๊ยน) ดังนั้นจึงไม่แปลกที่ สำเนียงจีนจาก ปักกิ่ง จะแตกต่างจากที่นี่โดยสิ้นเชิง ภูมิประเทศ กว่า 70% เป็นเทือกเขาสูงอยู่ตอนกลางของประเทศ อากาศเย็นเกือบตลอดปี มีหิมะตกบ้างบางพื้นที่
ภัยธรรมชาติที่เกิด มักเป็นแผ่นดินไหว พืชเศรษฐกิจ คือ หมาก (หมากคุณยาย) และอื่นๆเช่น ข้าวโพด สตอเบอร์รี่ กุหลาบ
”’หมาก”’ - เป็นพืชเศรษฐกิจของไต้หวัน มีวางขายตลอดแนวเส้นทางข้ามจังหวัด ในร้านกระจกติดไฟหลากสี (ดูไกลๆคล้ายร้านตัดผมบาร์เบอร์ในเมืองไทย)หมากจัดเป็นสินค้ากระตุ้นประสาท คล้ายๆ พวกยาสูบ หรือ กระทิงแดง เมื่อทานหมากจะรู้สึกซู่ซ่าและไม่ง่วงนอน เป็นที่นิยมบริโภคในกลุ่ม ผู้มีอาชีพใช้แรงงาน เช่น คนขับรถบรรทุก ยามรักษาความปลอดภัย หมากบางร้าน ราคาสูงถึง 200 เหรียญ ต่อถุง(1 ถุงมีหมาก 5-6 ลูก)
และการขายหมาก ก่อให้เกิดอาชีพที่น่าสนใจคือ สาวขายหมาก หรือที่เรียกว่า “ถังปิงซีซือ” อาชีพนี้ จะทำได้เฉพาะผู้หญิง สาวขายหมากส่วนใหญ่ มักจะแต่งตัววาบหวาม โชว์โป๊เล็กๆ เหมือน พริตตี้ในงานมอร์เตอร์โชว์บ้านเรา คนไหนโป๊มาก หุ่นดี คุยน่ารัก จะขายหมากได้มาก บางร้านถึงกับจ้าง นักศึกษามาทำเป็นงาน part time และสาวขายหมากบางคน ทำรายได้ มากถึง 5 แสนเหรียญไต้หวัน ต่อเดือน ที่สำคัญอาชีพนี้ถูกกฎหมายเสียด้วย
”’เถาหยวน”’ - เป็นเมืองเล็กๆใกล้ไทเป (Taipei อ่านออกเสียงว่า “ไถเป่ย” ) ซึ่งเป็นเมืองหลวงของไต้หวัน การโดยสารรถประจำทางจากเถาหยวน สู่ไทเป ใช้เวลาประมาณ 1 ชม. เป็นเงินไม่เกิน 50 เหรียญไต้หวัน เมืองเถาหยวน จะมี รร.ตำรวจนานาชาติ ตั้งอยู่ ซึ่งถือเป็น โรงเรียนตำรวจที่สำคัญอีกแห่งในภูมิภาคเอเชีย เมืองเถาหยวนมีแรงงานชาวไทยอาศัยอยู่มาก จนมีป้ายประกาศภาษาไทย ในที่สาธารณะบางแห่ง ชุมชนไทยนั้นจะอยู่ หนาแน่นแถบ หลังสถานีรถไฟ เรียกเป็นภาษาไต้หวันว่า “ฮั่วเชอจ้าน” จะมีอาหารไทย คาราโอเกะภาษาไทย และคนไทยให้บริการ
”’หนานโถว”’ - เป็นแหล่งท่องเที่ยว เขตตอนกลางของประเทศ ส่วนใหญ่เป็น home stay บนเขาเป็นที่ๆเหมาะสำหรับพักผ่อน และชมทะเลหมอกยามเช้า อากาศช่วงปรกติในฤดูร้อน จะเย็นประมาณ 13-16 องศาเซลเซียส หากขับรถยนต์ส่วนตัว จากไทเป ไปหนานถัว อาจใช้เวลานานถึง 4 ชั่วโมง จุดเยี่ยมชมทางผ่านหนานโถวที่น่าสนใจ คือ ทะเลสาบสุริยันจันทรา ชิงจิงฟาร์ม โชว์แกะ) และ สถานีรถไฟ จิจิ (อนุสรณ์สถานเหตุการณ์แผ่นดินไหว ที่รุนแรงที่สุดในประวัติศาตร์ไต้หวัน)
”’ไทเป”’ - ไทเปเป็นเมืองหลวงของไต้หวัน การคมนาคมสะดวก มีรถไฟฟ้าสายสำคัญถึง 5สาย สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญในไทเปมีมากมาย ขอยกตัวอย่างดังต่อไปนี้
- สะพานคู่รัก หรืออ่านว่า “ชิงเหรินเจี่ย” บ้างก็เรียกว่า Valentine bridge เป็นสะพานที่สร้างเพื่อฉลองความรัก อยู่บนฝั่งทะเลน้ำกร่อย ในเขต ตั้นสุ่ย สุดปลายสายรถไฟฟ้า สายสีแดงที่สะพานคู่จะมองเห็น ภูเขาพระโพธิสัตว์ สังเกตุรูปร่างจะเหมือนใบหน้าของเจ้าแม่กวนอิมหงายขึ้น และที่นี่เป็นสถานที่ หนุ่มสาวนิยมจูงมือมาชมพระอาทิตย์ตกดิน และพรอดรักกันยามค่ำคืน
- หงเหมา castle หรือ ป้อมขนแดง เป็นป้อมเก่าแก่ของชาวดัช ที่มาตั่งรกรากในใต้หวัน ตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่ 2 ที่นี่เป็นพิพิธภัณท์ขนาดย่อม ที่มีประวัติและเครื่องมือเครื่องใช้ของชาวดัชสมัยนั้น จัดแสดง
- สถานีรถไฟฟ้าเซี่ยเหมิน เป็นแหล่งช๊อบปิ้งของวัยรุ่น เทียบเท่า ชินจูกุของ ญี่ปุ่น ใหญ่กว่าสยามเซ็นเตอร์พอยบ้านเรา 3 ถึง 4 เท่า เด็กวัยรุ่นจะนิยมมาเดินเล่น แต่งตัวอวดกัน และยังมีเวทีให้แสดงความสามารถที่ต้องการโชว์ อยากชมดูแฟชั่นวัยรุ่นอินเทรนต้องมาดูที่เซี่ยเหมิน
- ซิหลินเย่ซื่อ เป็นตลาดโต้รุ่งขนาดใหญ่ อยู่ระหว่างสถานีรถไฟฟ้า ซิหลิน และ สถานีรถไฟฟ้าเจี้ยนถัน ที่นี่มีร้านอาหารมากมาย และมีคนมากมายจนถึงแออัด เทียบได้กับตลาดนัดจัตตุจักร และย่านประตูน้ำ ในเมืองไทย แต่เน้นไปทางอาหาร และเสื้อผ้าราคาถูก
- พิพิธภัณท์ซุนยัดเซน เป็นพิพิธภัณท์ขนาดย่อม ที่มีประวัติและ ภาพถ่าย ใช้ซุนยัดเซน จัดแสดง
-101 tower อีหลิงอี ตึกที่สูงที่สุดในไต้หวัน และเคยสูงที่สุดในโลก แต่ตอนนี้ ผู้เขียนไม่แน่ใจว่า จะอยู่อันดับที่เท่าไร
